Όταν ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο πέσει στο κέντρο μιας παγωμένης λίμνης, έστω και από ατύχημα θα είναι κάτι φοβερό. Η ζωή με το θάνατο θα ενωθούν, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα πρωτού το ψύχος πάρει κοντά του αυτό το άψυχο πανέμορφο λουλούδι. Γιατί όταν σκέφτεσαι το μετά, κάτι σου γαμάει το τώρα? Γιατί όταν σκέφτεσαι το τώρα αυτό τελειώνει πολύ γρήγορα? Γιατί πίσω από όλα αυτά τα γιατί προσπαθώ να αναλύσω κάτι που δεν θα καταλάβω ποτέ? Γιατί να είμαι το παιδί του ήλιου και της χαράς αφού όταν βγαίνω από το σπίτι έχει συννεφιά και έχω νεύρα? Γιατί όλοι οι χαμένοι το παίζουν διαννοούμενοι, ενώ είναι παγιδευμένοι σε ένα δίλλημα μεταξύ Element και Vans? Γιατί όλοι προσπαθούν να περάσουν τις ανησυχίες τους μέσα από πανιά που ράβει ένας Πακιστανός στη χώρα του και κολλάει ταμπελάκι : <<Made In U.S.A.>>? Γιατί η κοινωνία πάει κατά διαόλου ενώ μπορώ να επισκέφτομαι την Κίνα από το δωμάτιο μου και ταυτόχρονα να κάνω δική μου όλη τη δισκογραφία των Nirvana δωρεάν? Γιατί μία φράντζα ή ένα Lacoste να δίνει άφεση αμαρτιών σε εμάς τους νέους καθώς και παράλληλη απομάκρυνση από τα κοινά? Πραγματικά έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι, η άρνηση του φυσικού και το χιλιοτρύπημα προσδίδει ευαισθησία, μοναδικότητα και προσωπικότητα? Γιατί ένας emo είναι πιο ευαίσθητος από εμένα, από τη στιγμή που δεν σκέφτηκε ποτέ όλα αυτά τα γιατί? Γιατί ο trendy να χτυπάει τον emo νομίζοντας ότι γίνεται επίτιμο μέλος της κοινωνίας? Γιατί όσοι διαβάσουν αυτό θα πούνε ότι είναι τέλειο και ότι έχω δίκαιο αλλά η φράντζα και το Fred Perry δεν θα κουνηθούν ποτέ από τη θέση τους? Γιατί είστε όλοι κενοί και φοβάστε να βγείτε στο δρόμο και να ζητήσετε αυτά που θέλετε? Μα τι ρωτάω? Πού αλλου θα βρεις  καθαρό ρουχαλάκι, υπολογιστή με Conn-X, μεγάλη τηλεόραση, πιστολάκι, μανώ, 100 ευρώ το μήνα? Έλα ντε? Μήπως είσαι μαλάκας? Σπίτι και πάλι σπίτι... Αλλά όταν το σπίτι σου θα καίγεται... να καείς μαζί του και όχι να σηκωθείς να φύγεις.